My eie verwarde hande
gly soekend
na die geluk-plekkies
oor die vreemd-bekende landskap
van my eie gebroke lyf,
maar
sonder die liefderyke
vleeslike lyding
van joune,
wat dit so meesterlik kon ontgin,
bly dit my nostalgies ontwyk
Dan moet ek erken
in verlange sonder verdriet
en in weemoed sonder smart
dat jy,
my grootste elende,
ook was
my mitiese plesier...
